Kitabın merkezinde yer alan "Lila" figürü, şairin hitap ettiği bir "öteki"den ziyade, bir idealin, saflığın veya kaybedilmiş bir estetiğin sembolü gibidir. Celal Tombak, "Ah" nidasıyla bu sembolü bir hasret nesnesine dönüştürür. Şairin dili, kelimeleri yormayan ancak anlam yükünü derinleştiren, imge dünyası zengin bir yapıdadır.