Sultan Arman Karamış yazdı;'' Ben öğretmenimin kapısına dayandım''

Sultan Arman Karamış yazdı;'' Ben öğretmenimin kapısına dayandım''

Her gün gittiğim okulu artık bir sığınak olarak görmüştüm

Annemi kaybettim den beri aslında her gün ölmüştüm

Hemde yaşarken yaşadım denilirse.

Daha 10 yaşındaydım o zamanlar

Babam annemin vefatından sonra çok sürmedi evlendi.Evimize gelen kişi daha ilk günden bakışları ile üstümdeki baskıyı hissettirmişti.

Babamla sabah bende okula gidiyordum öğleden sonra okuldan geldiğimde evde müthiş bir kasvet havası ile boğuluyordum

Biliyordum ki o evde bulaşıklar beni bekliyor

Tuvalet lavobalar yıkanacak, çamaşırlar katlanacak.

O küçücük ellerimle yerler silinecekti .

Hiç istisnasız bu düzen her gün vardı .

Birde üstüne yaptığım beğenilmez ve her günde dayak yerdim.

Bazen gün boyu açta kalırdım Babam geldiğinde ancak yemek yediğim olurdu

Kaç kere babama bu konuyu söylemeye yöneldiysem hep tehdit vari konuşmaları aklıma gelince orda tükeniyordum .

Günlerden birgün okuldan eve döndüğüm

Evde yabancı bir adamın üvey annemle olan samimiyetine şahit oldum .

Öyle böylede değil. evde kahkahalar havada uçuşuyor .İçki şiseleri masada üvey annem sofra kuruyor.

Eğer babana söylersen öldürürüm seni diyerek odama geç dedi

Korku ile odama.geçtigimde konuşanlara şahit olmuştum .

Bu kız biraz daha büyüsün

Babasının haberi bile olmaz veririz birine evden yok olur gider

Babası da zaten ondan önce ahirete göç eder gider.. Bizde hayatımızı yaşarız.

Aman Allahım babama söylesem inanmaz

Yüreği yaşadıklarıma dayanamaz diye düşünürken uyuya kalmışım.

Daha sonra ki diğer günlerde üvey annemin dayakları ve baskıları günden güne artmıştı.

Vücudumda ki dayaktan moraran yerlerim zaten çabası idi..

Ve her gün evimize o adam geliyordu artık .

Bir gün adam ben okuldan geldiğimde üvey anne mutfaktay,ken bana dik dik bakarak Birgün sıra sanada gelecek dediğinde nevrim döndü tersleyince bir tokatla yere serildim .

Ve tekmesi ile yüzüm gözüm kan revan içindeydi

O korku ile evden bir hışımla kendimi sokağa attığımi hatırlıyorum

Ve en az 30 dakikalık yolu yürüyerek öğretmenimin evinin önüne vardım onun Kapısına dayandım

Zili güç bela basmamla birlikte kapıyı açan öğretmenim beni öyle perişan görünce içeri aldı

Durumu izah ettiğim de vücudumdaki dayaktan olan. Morluklarıda görünce doğru karakola gidiyoruz deyip şikayet dilekçesini verdik

Ve daha sonra o öğretmenim beni babama bile geri vermedi

Yanımda kalacaksin.Hem bana arkadaş

Hemde yoldaş olursun demisti

Yıllar yılları kovaladı .Ve bende onun gibi yıllar sonra öğretmen olmuştum artık

Peki ya öğretmenim mi .?

O şimdi ne yazık ki yaş itibariyle alzheimer oldu

Benim, adımı , herşeyi unuttu artık .

Ama ben onu hiç bırakmadım ve hala yanimda

Huzurunuzda tekrar onun elerinden öpüyorum

İyikide ben öğretmenimin kapısına dayanmışım

Tüm öğretmenlerimizin

öğretmenler günü kutlu olsun ..

Namı diğer Duyguların Tercümanı

Sultan Arman Kararmiş